رویکرد سنتی توسعه direct-attached storage (DAS) در داخل سرور ها نقاط ضعف و قوت خود را دارد. بعضی از این نقاط قوت این است که استوریج DAS بسیار کوتاه، انحصاری، با تاخیر کم، اتصالات داخلی بدون مشکل (درگاه SCSI) در دسترس است. این امر دسترسی سریع و قابل اطمینانی به دستگاه ها گارانتی می کند. به هر حال، برخی از نقاط ضعف DAS شامل مدیریت افزایش یافته، جزیره های ظرفیتی با بهره بری کم، و تعداد محدودی از دستگاه ها از قبیل دیسک درایو ها می باشد.
ایده پشت تکنولوژی FC SAN این بود که نقاط قوت را حفظ کند درحالیکه بر نقاط ضعف استوریج های DAS غلبه می کند. از قبیل، تکنولوژی SAN یک شبکه (کانال) پرسرعت، با تاخیر کم فراهم می کندکه نسبتا بدون مشکل و تداخل می باشد ( مخصوصا در زمان مقایسه با شبکه های اترنت سنتی).  San ها همچنین از شر جزیره های ظرفیتی بوسیله اجازه دادن به تعداد وسیعی از درایو ها برای تجمیع و به اشتراک گذاری بین چندین میزبان خلاص می شود. آنها همچنین مدیریت را بوسیله کاهش نقاط مدیریتی آسان می کنند. از آنجایی که FC SAN ها با هزینه همراه هستند، آنها دیتا سنتر ها را چنیدین سال است تصرف کرده اند. اما به هر حال جایگاه آنها مطمئن نیست زیرا چندین تکنولوژی نوین FC SAN ها را در دیتاسنتر ها تهدید می کند. بعضی از این تکنولوژی ها شامل موارد زیر می باشد:
•    اترنت Data center bridging (DCB) (گاهی اوقات بعنوان اترنت افزایش یافته همگرا (CEE) اشاره می شود).
•    تکنولوژی های ابری
•    استوریج فلش اتصال یافته محلی
عناصر FC SAN
FC SAN ها از چندین عنصر سخت افزاری کلیدی ساخته شده اند که با آنها در ادامه اشاره می گردد. در این بخش، شما موارد زیر را بررسی خواهید کرد و مواردی دیگر با جزییاتی بیشتر:
•    HBA ها و CNA ها
•    سوییچ ها و مسیریاب های FC
•    آرایه های استوریج FC
•    کابل کشی FC
در یک سطح بسیار بالا، یک SAN شامل سوییچ ها و دستگاه های انتهایی (کلاینت ها و سرور ها) می باشد. دستگاه های انتهایی از طریق سوییچ ها ارتباط برقرار می کنند.
ما معمولا به دستگاه های انتهایی (گاهی درگاه node ها نامیده می شوند) بنوان سرورها و استوریج های فکر می کنیم. به هر حال، برای اینکه از نظر فنی دقیق تر باشیم، دستگاه های انتهایی درگاه هایی روی HBA ها و CNA های نصب شده روی سرورها و استوریج ها و دستگاه های نوار می باشند. دستگاه های انتهایی به سوییچ ها از طریق کابل ها متصل می شوند. متاسفانه، تکنولوژی های شبکه دیتاسنتر ها خیزشی به سوی تکنولوژی بدون سیم برنداشته. FC SAN ها از کابل های فیبر نوری استفاده می کنند. چندین سوییچ می توانند به هم متصل شوند تا یک fabric بزرگتر درست کنند.
HBA ها و CNA ها
میزبان ها و سرور ها از طریق یک یا چند کانال فیبر HBA ها یا CNA ها به SAN وصل می شوند که این دستگاه ها بر روی گذرگاه PCIe میزبان نصب می شود و همچنین ممکن است بطور مستقیم بر روی مادربرد سرور نصب و پیاده سازی شود.
هر HBA و CNA منابع سخت افزاری مخصوص خود را دارد که برای کاهش تمام سربارهای وابسته به FCP از حافظه و CPU میزبان استفاده می شود. این کاهش بار دلیل کلیدی سریع بودن، سربار کم اما نسبتا گران FC SAN  و تکنولوژی شبکه استوریج می باشد.همچنین، بیشتر HBA ها و CNA ها دارای BIOS هستند، یعنی سرورهایی که در آن نصب شده اند می توانند از SAN بوت شوند.
نکته:
در گفتمان فنی، CNA ها آداپتور های چند پروتکلی هستند که کاهش سربار سخت افزاری برای چنیدین پروتکل، شامل FC، iSCSI و IP را فراهم می سازند.
HBA ها و CNA ها اغلب از هردوی کابل های اتصال مستقیم مسی (DAC ها) یا فرستنده و گیرنده های نوری پشتیبانی می کنند. هنگامی که شما CNA یا HBA خریداری می کنید، شما باید معمولا مشخص کنید که کدامیک را می خواهید. بطور کلی، هزینه های نوری بیشتر است اما از فاصله های طولانی تر پشتیبانی می کند، همچنین برق کمتر نیاز دارد و محبوب تر می باشد. این فرستنده ها و گیرنده ها اغلب از هردوی ماژول های SFP یا SFP+ پشتیبانی می کند. SFP سرنامی برای small form-factor pluggable ، و SFP+ یک نسخه افزایش یافته از SFP که نرخ داده بالاتری پشتیبانی می کند می باشد، شامل اترنت 10 گیگ. هردو نوع ترنسیور ها hot-pluggable هستند. شکل 5.2 یک HBA با ترنسیور های نوری و همچنین یک SFP نوری را نمایش می دهد.
 سوییچ های FC
سوییچ های FC سوییچ های فیزیکی شبکه هستند که شامل چندین درگاه فیزیکی می باشد و از پروتکل FC پشتیبانی می کند. سوییچ ها ارتباط بین دستگاه های انتهایی از قبیل میزبان ها و استوریج را فراهم می کند. آنها در لایه های FC-0، FC-1 و FC-2 عمل می کنند و پهنای باند کاملی بین دستگاه های انتهایی فراهم می کند. علاوه بر این، آنها خدمات ساختاری متنوعی که مدیریت را آسان و مقیاس پذیری را فعال می کند فراهم می کند. همچنین، اگر چندین سوییچ FC بطور مناسبی به هم شبکه شده باشند، آنها یک ساختار رایج را ترکیب و شکل دهی می کنند.
تفاوت بین دایرکتور ها و سوییچ ها تنها به دلیل قرارداد است، قرارداد بیان می کند که سوییچ ها بزرگتر، معمولا با 128 درگاه یا بیشتر، بعنوان دایرکتور اشاره می شوند، در حالیکه به آنهایی که درگاه های کمتری دارند سوییچ، سوییچ های دپارتمانی و یا سوییچ های ورک گروپی نامیده می شوند. البته امروزه مردم فقط اصطلاح سوییچ را برای آنها استفاده می کنند.
سرعت درگاه
سرعت های FC رایج شامل زیر می باشد:
-    2 گیگابیت بر ثانیه
-    4 گیگابیت بر ثانیه
-    8 گیگابیت بر ثانیه
-    16 گیگابیت بر ثانیه
درگاه های اترنت FCoE/DCB عموما بصورت زیر کار می کنند:
-    10 گیگابایت
-    40 گیگا بایت

درگاه های FC ( درگاه های HBA، درگاه های سوییچ، و درگاه های استوریج) می توانند بصورت تعامل خودکار برای سرعت پیکربندی شوند. تعامل خودکار یک پروتکل کوچک است که به دو دستگاه اجازه می دهد تا بر روی یک سرعت رایج برای لینک توافق کنند. به هر حال، این موضوع همیشه درست کار نمی کند، و یک مثال خوب در دنیای واقعی سرعت درگاه سوییچ hard-code در دو انتهای لینک می باشد. بعنوان مثال، اگر یک HBA میزبان که از سرعت درگاه حداکثری 8 گیگابیتی بر ثانیه پشتیبانی کند به یک درگاه سوییچی که تا 16 گیگابیت بر ثانیه را پشتیبانی می کند متصل شده باشد، شما احتمالا باید بصورت دستی هر دو درگاه ها را hard-code کنید تا در سرعت 8 گیگابیتی بر ثانیه کار کنند. این تمرین ممکن است برای سوییچ ها و Blade های FCoE که درگاه های DCB 10 گیگابایتی یا بالاتر دارند متفاوت باشد.
استوریج های FC
SAN استوریج ها، بعضا بعنوان آرایه های استوریج بلاکی اشاره می شوند، اتصال از طریق پروتکل های مبتنی بر بلاک از قبیل FC، کانال نوری از طریق اترنت (FCoE)، فراهم می سازد.
استوریج ها مایل هستند تا میزبان دیسک ها و درایو های فلش به اشتراک گذاشته شده بر روی FC SAN بسیاری (صد ها و یا هزار ها) بعنوان دستگاه های بلاکی اشاره شده بعنوان  LUN ها یا volume ها باشند.
هدف همه استوریج ها، SAN و NAS، این است که منابع استوریج را باهم متحد کند و آن منابع را برای میزبان های متصل شده از طریق شبکه استوریج در دسترس قرار دهد. در بالا و پایین این، بیشتر استوریج ها قابلیت ها و ویژگی های پیشرفته زیر را ارائه می کنند:
■■Replication
■■Snapshots
■■Offloads
■■High availability and resiliency
■■High performance
■■Space efficiency
با اینکه همه نوع استوریجی وجود دارد، اینکه استوریج ها یک محیط بی نهایت و اکوسیستم را برای دیسک درایو ها و درایو های solid-state محیا کنند تا نجات و رشد یابند هدفی غیر کاربردی برایشان است.

کابل ها
به کابل کشی نگاه پیش پا افتاده ای نکنید، زیرا یک عضو حیاتی در هر SAN می باشد. متاسفانه، FC پرشی به سمت دنیای وایرلس نداشته است. هردو البته هیچ تکنولوژی دیگر اصلی شبکه مرکز داده ها را ندارند.  بنابراین، کابل ها و کابل کشی در محیط SAN بسیار مهم هستند. بیایید ابتدا کمی با اصول اولیه آشنا بشویم و سپس کمی عمیق تر برویم.
تقریبا تمام کابل کشی FC SAN فیبر نوری است. فیبر نوری داده ها را در شکل نور که بوسیله لیزرها یا LED ها تولید می شوند انتقال می دهد. کابل کشی مسی می تواند استفاده شود، اما در مقایسه با نوری نادر است. نوری می تواند در شرایط Top of Rack (ToR) یا End of Row (EoR) استفاده شوند.  بعضی از فروشندگان استوریج از کابل کشی مسی بر روی backend های قدیمی FC خودشان قبل از اینکه به backend های SAS نقل مکان کنند استفاده می کردند. تمام کابل کشی فیبر نوری شامل دو جفت فیبر می شود ( فرستنده (TX) و گیرنده (Rx) ) که به حالت دوطرفه کامل اجازه کار می دهد.
خب سپس، بیاید کمی به جزییات بپردازیم. کابل های فیبر نوری در دو نوع اصلی ارائه می شوند:
•    فیبر چند حالته (MMF)
•    فیبر تک حالته (SMF)
فیبر چند حالته نور ها را از لیزر ها موج کوتاه انتقال میدهد، درحالیکه فیبر تک حالته نور را از لیزر موج بلند انتقال می دهد.
وقتی به کابل کشی SAN می رسیم، فیبر چند حالته پادشاه بلامنازع مرکز داده ها می باشد. این امر به دو دلیل زیر است:
•    فیبر چند حالته از تک حالته ارزان تر است.
•    فیبر چند حالته می تواند براحتی داده ها را بر روی انواع فاصله های رایج تا حتی بزرگترین و وسیع ترین مرکز داده ها انتقال دهد.
فیبر های تک حالته و لیزر های وابسته با موج بلندشان (نوری ها) گرانتر هستند و مایل هستند تا در شرکت های مخابراتی که نیازمند کابل های طویل تر مثل صد ها مایل استفاده شوند.

ارسال نظر


کد امنیتی
تازه سازی

آخرین مقالات


Top